Piotrowo na początku XX wieku było własnością rotmistrza Antoniego Unruga. Najstarsze zapiski o tej miejscowości sięgają końca XVI wieku i informują o tym, że mieszkał tutaj Stanisław Ossowski. Dwieście lat później miejscowość należała do rodziny Kęszyckich i w tym okresie przeszła w ręce OO. Franciszkanów ze Śremu. Nim majątek trafił w ręce rotmistrza, znajdował się jeszcze w posiadaniu rodziny Sypniewskich i Kosińskiego z Koszut.

Widoczny na zdjęciach budynek kazał zbudować w 1907 roku rotmistrz Antoni Unrug. Budynek powstał w miejscu warownej posiadłości, która – jak wspomina Durczykiewicz – jeszcze przed czterdziestu laty była pod strzechą. Dom zaprojektowany został w stylu krajowym przez Rogera Sławskiego. Teoretyczną rozprawą, która dała początek temu nurtowi była broszura Zygmunta Czartoryskiego z 1896 roku „O stylu krajowym w budownictwie wiejskim”. Powstała ona w odpowiedzi na nasilającą się antypolską politykę niemiecką i miała prezentować architekturę typowo polską. Najważniejsze cechy charakteryzujące styl to kolumnowy portyk oraz wysoki dach łamany polski z mieszkalnym poddaszem (cały dom musiał być parterowy). Piotrowo przed obiektami w Skoraszewicach i Dłoni było jednym z pierwszych projektów Sławskiego w tym stylu, nie posiadało jednak wszystkich wskazanych cech.

Przepiękny dwór w podpoznańskim Piotrowie postanowiliśmy pokazać w drodze wyjątku w dwóch ujęciach. Jedno ukazujące dom z nieco bliższej odległości wykonane zostało pod tym samym kątem, co fotografia Durczykiewicza. Na pierwszym planie widzimy fragment drzewa, które sto lat wcześniej jako młode, wkomponowane było zgrabnie w architekturę podjazdu. Dziś teren wokół dworu również jest zadbany, choć nie da się ukryć, że czas zrobił swoje. Mały park jest ciągle uporządkowany, z tym, że w trakcie historycznej zawieruchy XX wieku młododrzew zamienił się w starodrzew, a świeżo wybudowany dom stał się sędziwym i poważnym świadkiem historii. Druga fotografia wykonana pod nieco innym kątem oddaje trafniej ducha fotografii z 1912 roku. Wykonana została z podjazdu, którym do dziś zajeżdża się pod dwór objeżdżając po obwodzie charakterystyczny klomb.

Stan budynku: dobry
Stan parku: dobry
Dostępność: dostępny

Bibliografia:
1. „Dwory polskie w Wielkim Księstwie Poznańskiem”, Leonard Durczykiewicz
2. „Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce”, Marcin Libicki, Piotr Libicki